سلامی دوباره در کانون توجه

یک مدت رفتم در اینستاگرام گشتم و دلم برای حال و هوای دوستان مجازیم در دوران وبلاگ نویسی ده یازده سال پیش تنگ شد. چند تا پست گذاشتم اما دیدم نه... کار من نیست. اینستاگرام فضای وحشتناکی داشت. پر از تبلیغ پر از توهین و ناسزا. پر از رقابت های پوچ. و از همه مهم تر اینکه برای هر پستی باید عکسی فیلمی چیزی بذاری. من مثلا می خوام بشینم درد دل کنم برم از چی عکس بگذارم. سلفی بگیرم یا از در و دیوار عکس هنری بذارم یا از پنجره خونه بیرون ملت را که دارن رد میشن بی اجازه فیلم بگیرم روش حرف بزنم؟ دیدم بیشتر از اینکه رسالت اینستاگرام بر روی نوشتن باشه بر اساس خودنمایی هستش. حقیقتش اصلا خوشم نیومد. الانم یک پیج پرایوت اونجا دارم که نه کسی فالوم کرده نه من کسی را فالو کردم ولی هروقت بخوام میرم پیج های خبری یا سیاسی و ... را یک نگاهی می کنم و مخصوصا بیشتر کشیده میشم سمت کامنتای مردم که بلبشویی هست واقعا. 

در هر حال نمیدونم بلاگفا تا کی به خدماتش ادامه میده اما من تا بلاگفا باشه همینجا می نویسم و جای دیگه ای نمیرم. 

راستی از وزنم بگم. باز رفته چند کیلو بالا اما الان طرفای پ.ر.ی.و.د هستم و کمم میخورم کاهشی نمی بینم. پ. که شدم و تموم شد اگر وزن نیومد پایین میام و دوباره برنامه میذارم با همراهی همدیگه بیاریمش پایین!

دوستتون دارم.